شیراز در اشعار زبان فارسی

سعدی

که یارب پارس را مهد امان دار    

    به سعدی برج طالع تو امان دار

حافظ

خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش    

خداوندا نگه‌دار از زوالش

به شیراز آی و فیض روح قدسی    

بجوی از مردم صاحب کمالش

فردوسی

دوهفته در این نیز بخشید مرد    

سوم هفته آهنگ شیراز کرد

هیونان فرستاد چندی ز ری    

 سوی پارس، نزدیک کاوس کی

عماره

ز شیراز و از ترف سیصدهزار    

    شتروار بد اندر آن کوهسار

شهریار

سلام ای شهر شیخ و خواجه شیراز    

    سلام ای مهد عشق و مدفن راز

سلام ای قبله تقدیس و تقوا    

    سلام ای قلعهٔ سیمرغ و عنقا

سلام ای شهر عشق و آشنایی    

    سلام ای آشیان روشنایی

بهار پوستانت بی‌زمستان    

    دعایت کرده سعدی در گلستان

که یارب پارس را مهد امان دار    

    به سعدی برج طالع تو امان دار

به تیر این دعا پیر دل‌آگاه    

    مغول را کرد دست فتنه کوتاه

دل و دل‌بستهٔ ایران توباشی    

    گل و گلدستهٔ ایران توباشی

اگر من دیهقان یا شهریارم    

    گدای عشق این شهر و دیارم

بهار

بود آیا که دگر بار به شیراز رسم    

    بار دیگر بمراد دل خود باز رسم

هست راز ازلی در دل شیراز نهان    

    خرم آنروز که کس بر سر آن راز رسد

برسر مرقد سعدی که مقام سعداست    

    بسته دست ادب و جبهه قدمساز رسم

همت از تریت حافط طلبم وز مددش    

    مست و مستانه بخلوتگه اعزاز رسم

غزل

باز این سخن به چشم تو آغاز میکنم
باز از شبم به عرش تو پرواز میکنم

در وصف رنگ تو ، به تغزل رسیده ام
باز اقـتـدا به بلبـل شـیـراز میـکـنم

گفتند: عطر تو به ازای سرم دهند ،
خود را بـرای بـوی تو سـرباز میـکـنم

تا روز موعدت که طنـیـن تو بشـنـوم ،
فکری به حال گوش هوسباز میکنم

بر من ببخش اگر که چنین کودکانه باز ،
طـرح تو را به صـنـعـت ایـجـاز میـکنـم

خضری ندیده ام که مرادی شود مرا
من در حـرای خود ز غــم آواز میـکنـم....